საიათ-ნოვას უკვდავი სიმღერა და მუსიკა ულამაზესი ტრადიციებით აღინიშნა

დიდი სომეხი აშუღისა და ხალხთა მეგობრობის მომღერლის, საიათ-ნოვას საფლავის მონახულებისა და მისთვის წითელი ვარდების მიძღვნის 112-ე ტრადიციული დღესასწაული 2026 წლის 31 მაისს დაიწყო დღესასწაულის ერთ-ერთი ინიციატორის, ჰოვჰანეს თუმანიანის ყოფილი თბილისური სახლიდან დაწყებული სამახსოვრო მსვლელობით.

სასიამოვნო სიურპრიზი იყო, როდესაც მსვლელობა თუმანიანის სახლის აივნიდან ვარდის ფურცლების ცვენით დაიწყო, ხოლო გარედან გაისმა ერევნის რომანოს მელიქიანის სახელობის მუსიკალური კოლეჯის სტუდენტთა სიმღერა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პედაგოგი მუშეღ ჰარუთიუნიანი.

აშუღური სიმღერების თანხლებით მსვლელობის მონაწილეებმა ქალაქის ცენტრალური ქუჩები წითელი ვარდებით გაიარეს, რითაც პატივი მიაგეს საიათ-ნოვას სიდიადეს, უკვდავებასა და დღემდე აქტუალობას.

მსვლელობის ერთ-ერთი გაჩერება იყო თუმანიანის ქუჩაზე მდებარე ეზო, რომლის სახლის მეხუთე სართულზე იმართებოდა „ვერნატუნის“ სხდომები. აქ კვლავ გაისმა საიათ-ნოვას სიმღერები, ხოლო მსვლელობის მონაწილეებს შეუერთდა ქართველი მამაკაცი, რომელმაც პატივისცემა გამოხატა და სომხურ ენაზე შეასრულა ცნობილი სიმღერა „ოვ, სირუნ, სირუნ“.

მსვლელობა დასრულდა წმინდა გევორგის ეკლესიის ეზოში, სადაც საიათ-ნოვას საფლავის ქვაზე წითელი ვარდები მიიტანეს.

კვირის წმინდა ლიტურგიის დასრულების შემდეგ, საკათედრო ეკლესიის ეზოში, დიდი გუსანის საფლავთან, საქართველოს სომეხთა ეპარქიის წინამძღვრის, მისი ყოვლადუსამღვდელოესობის ეპისკოპოს კირაკოს დავთიანის თავმჯდომარეობითა და სასულიერო პირთა მონაწილეობით, აღესრულა პანაშვიდი და ხალხის უკვდავი მომღერლის საფლავს წითელი ვარდები მიეძღვნა.

პანაშვიდს მოჰყვა სადღესასწაულო კონცერტი, რომელსაც ესწრებოდნენ საიათ-ნოვას სიმღერისა და მუსიკის გამორჩეული ოსტატი შემსრულებლები, ანსამბლები და სოლისტები, რომლებიც სომხეთის რესპუბლიკისა და საქართველოს სხვადასხვა ქალაქებიდან და რეგიონებიდან იყვნენ ჩამოსულნი.

საქართველოს სომეხთა ეპარქიას წარმოადგენდნენ „ჰაიარტუნ“ ცენტრის ხალხურ საკრავთა ანსამბლი მხატვრული ხელმძღვანელის ივანე მკრტჩიანისა და სოლისტ აიდა ბაზოიან-სურმალიანის მონაწილეობით, ასევე ეთნოგრაფიული ცეკვის ანსამბლი „ტარონი“, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ქორეოგრაფი სურენ აბრამიანი.

მრავალრიცხოვანი იყო მაყურებელი, რომელიც მოვიდა, რათა პატივი მიეგო საიათ-ნოვას სიმღერისა და მუსიკის, მისი ღრმა ფილოსოფიური და სააზროვნო პოეზიისთვის.

„ვარდატონი“ ჭეშმარიტად იქცა არა მხოლოდ სომხურ-ქართული, არამედ ყველა ერისა და ხალხის მეგობრობის დღესასწაულად.